سنگ ، کاغذ ، قیچی

درود بر دوستان

چند شب پیش بود که یکی از دوستان سایت کامران نجف زاده رو بهم نشون داد سایت خوبی بود و مطالب جالبی که یادداشت های خودش بود رو توش گذاشته بود.عنوان یکی از یادداشت ها "سنگ کاغذ قیچی" بود . متن آن به شرح زیر است :

مرا می نشاند کنار حوصله اش،سنگ ، کاغذ ،قیچی بازی کنیم...

باز گیر داده که او قیچی باشد و من کاغذ .
طبق معمول هم که خب ،کاغذ باید خرت خرت پاره شود.عشق می کند این وقتها...ببینم ولی...ولی مگر یک آدم چقدر می تواند کاغذ باشد؟

بعد از خوندنش خیلی ازش خوشم اومد چون شبیه افکاری بود که خیلی وقته توی ذهنمه . یاد یکی از ترانه های یغما گلرویی افتادم که با همین عنوان بود . این ترانه رو براتون اینجا می نویسم امیدوارم خوشتون بیاد :

قیچی! منو قیچی نکن! بذار که سنگُ بِبَرَم

من پُرم از ترانه ها کاغذ ِ جنس پیرهنم

قیچی! منو قیچی نکن ! برگِ برنده با منه

من اگه بازی نکنم ، سنگه صداتُ می شکنه

سنگ سیاه ! نعره نزن ! توش گوش من رَجَز نخون

تا تهِ شب منتظر شروع نوبتت بمون !

حرف حساب تو چیه ؟ آسمونت چه رنگیه ؟

خونه ی سنگی ِ دلت ، یه خونه ی کلنگیه !

قیچی اگه امون بده ، برنده کاغذه ، نه سنگ

سنگ اگه یکه تاز بشه ، بازی میشه میدون جنگ

قیچی یه کم اَمون بده ! حرفِ حساب پیشِ منه

سنگ به کسی گوش نمی ده ، همیشه نعره می زنه

قیچی یه کم امون بده ! تنها برای یک نفس

رفتن من باختن توست ، سنگ می مونه ، همینُ بس

زندگی مثل بازی ِ کاغذ ُ سنگ ُ و قیچیه

هیشکی خبردار نمی شه برنده ی بازی کیه

قیچی اگه امون بده ، برنده کاغذه ، نه سنگ

سنگ اگه یکه تاز بشه ، بازی میشه میدون جنگ

یغما گلرویی